Energielandschappen
Een nieuw begrip. Natuurlijke ecosystemen proberen altijd zoveel mogelijk energie vast te houden. Door alle mogelijke energiebronnen in een bepaalde omgeving slim te koppelen is dat ook in een cultuurlandschap mogelijk. Landschapsarchitect Sven Stremke is er voortdurend mee bezig. Duurzame technieken genoeg: wind, water, aardwarmte, zon, warmtekoudeopslag, biogas, restwarmte van industriële processen om er enkele te noemen. Stremke weet dat heel Nederland op het platteland energie-neutraal is te maken. Alleen in gebieden met veel industrie is het lastiger, maar ook niet onmogelijk. Hij noemt een voorbeeld voor een stedelijke omgeving: ‘Oude wijken vragen meer warmte dan jongere wijken, want de isolatie is minder goed. Heb je voor een oud gebouw water van 70-80 °C nodig, bij nieuwbouw is water van 30 graden vaak al voldoende. Je kunt een systeem dan zo koppelen dat het afkoelende water van oud naar nieuw stroomt.’ Beperkingen zijn er altijd, maar als de plannenmakers te werk gaan zoals de natuur doet – elkaar aanvullend gebruik maken van iedere denkbare mogelijkheid om een energetisch doel te bereiken – is elk energieprobleem oplosbaar. In feite is er geen gebrek aan energie, er heeft alleen een enorme verspilling plaats. Zo worden woningen met de pijp van de openhaard pontificaal tegen de buitenmuur gebouwd (vaak zelfs buiten die muur uitstekend) in sommige kringen ‘heelalverwarmers’ genoemd. Het rendement is vele malen kleiner dan van een pijp die binnen in de woning omhoog loopt.