Nog een voorspelling
Het gaat langzaam, maar tal van ontwikkelingen vragen om een anders georganiseerd Nederland. De richting waarin de dingen zich ontwikkelen is o.a. merkbaar in wijzigingen binnen de bestuurslagen. Deze gaat van kleinschalig naar groterschalig. Nu vooral op gemeentelijk niveau. Gemeenten (moeten) fuseren om volgens eigentijdse eisen te kunnen blijven functioneren. Maar naarmate gemeenten groter worden schuiven ze verder op in de richting van de functies die de huidige provincies hebben. Ook die zullen uiteindelijk moeten fuseren en o.a. het water-, natuur- en milieubeheer grootschalig(er) moeten realiseren. Het is niet ondenkbaar dat het Nederlandse gebied over enige decennia bestaat uit nog slechts een paar honderd gemeenten in de grote gewesten Holland (Noord- en Zuid-Holland, Utrecht en westelijk Flevoland, met de Caraïbische gemeenten), Noord-Nederland (Friesland, Groningen, Drenthe), Oost-Nederland (Gelderland, Overijssel en Oost-Flevoland) en Zuid-Nederland (Zeeland, Brabant en Limburg). Het zijn vooral historisch bepaalde emoties die een snelle ontwikkeling in deze richting in de weg staan. Maar wij kunnen het op eigen kracht. In Duitsland waren twee wereldoorlogen nodig om van een archaïsche lappendeken van staatjes en stadjes af te komen. Een lappendeken die vanaf de middeleeuwen vaak bewust zo is gecreëerd. Willem de Veroveraar bijv. gaf na diens verovering van Engeland in 1066 zijn aanhangers met opzet ver uit elkaar liggende, versnipperde bezittingen, om te voorkomen dat zich ergens een zijn macht bedreigende, grotere machtsbasis zou kunnen ontwikkelen. De resten van dergelijke historische ontwikkelingen staan nu een goed natuur- en milieubestuur in de weg.