Stralingsschade
Bij Asse in Noord-Duitsland weten ze er alles van. Daar ligt een enorme hoeveelheid nucleair afval opgeslagen in diepe zoutmijnen. De Duitse overheid dacht daarmee een veilige oplossing voor het nucleaire afvalprobleem te hebben gevonden. Maar er heeft een (miljarden kostende) nucleaire ramp plaats, omdat het afval gaat doorlekken naar het grondwater. Er wordt weinig ruchtbaarheid aan gegeven, maar het is een van de redenen waarom Dutsland zich en bloc afkeert van kernenergie. De vaten zijn namelijk gaan lekken. Dat hadden ze kunnen weten. Er waren diverse studies die op de gevaren wezen. Maar wie niet horen wil… Zo studeerde in 2007 in Groningen de Russische natuurkundige Anton Sugonyako af op een onderzoek naar het effect van radioactiviteit op zoutkristallen. Zijn bevindingen waren als volgt (publicatie Technisch Weekblad 28 april 2007): ‘Als kernafval in vaten in een zoutkoepel wordt opgeslagen, zal zout binnen een halve meter om een vat gedeeltelijk worden omgezet in natrium en chloor. Doordat de temperatuur stijgt door de straling van het afval, gaan natrium en chloor ook weer samen tot zout. Dit is een exotherme reactie, waarbij veel warmte vrijkomt die schadelijk kan zijn voor de wanden van de vaten.’ De containers worden dus beschadigd. Daar kun je op wachten.
Inmiddels wordt er licht- en middelzwaar radioactief afval opgeslagen in een oude ijzerertsmijn ca. 70 km ten oosten van Hannover. Daar zal maximaal 300.000 kubieke meter van dat spul terechtkomen, deels afkomstig van ontmantelde kerncentrales. Het komt op duizend tot twaalfhonderd meter diepte via twee schachten die anderhalve kilometer uit elkaar liggen en die toegang geven tot het ondergrondse gangenstelsel van de mijn. De mijn werd al in 1978 door de Bondsregering voor dit doel gekocht. Daarna is er nog tien jaar onderzoek naar mogelijke stralingsgevaren gedaan. Maar daar hoeven we ons geen zorgen over te maken, zegt men: pas na 300.000 jaar zal er mogelijk sprake zijn van enige stralingsbelasting aan het grondoppervlak.